من به خاک افتادم کمر عشق شکست

تو نشستی و تماشا کردی

که چه گونه غرورم پر پر شدو مثل شیشه شکست

عادت , همه چیز را ویران می کند.

وای به روزی که چیزی -حتی عشق- عادتمان شود....

عاشق کم است و سخن عاشقانه فراوان , دیگر سخن گفتن عاشقانه دلیل عشق نیست و آواز عاشقانه دلیل عاشق بودن.....

ولی ای دوست !

تو نگاهت را  , عاشقانه نگه دار و کلام ساده ی عاشقانه ات را خالصانه بگو.

و همیشه به یاد داشته باش:

                                شب عشق در کنار عشق بوده است.

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

عشق و دوست داشتن به زبان علی شریعتی

عشق یک جوشش کور است

و پیوندی از سر نابینایی،

دوست داشتن پیوندی خودآگاه

واز روی بصیرت روشن و زلال.

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و

هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است،

دوست داشتن از روح طلوع می کند و

تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد.

 عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست،

و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میگذارد

دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند.

 عشق طوفانی ومتلاطم است،

دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت.

عشق جنون است

و جنون چیزی جز خرابی

و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست،

دوست داشتن ،دراوج،از سر حد عقل فراتر میرود

و فهمیدن و اندیشیدن رااززمین میکند

و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد.

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند،

دوست داشتن زیبایی های دلخواه را

در دوست می بیند و می یابد.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است ،

دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی،

بی انتها و مطلق.

عشق در دریا غرق شدن است،

دوست داشتن در دریا شنا کردن.

عشق بینایی را میگیرد،

دوست داشتن بینایی میدهد.

عشق خشن است و شدید و ناپایدار،

دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار.

عشق همواره با شک آلوده است،

دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر.

ازعشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر میشویم،

از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر.

عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق میکشاند،

دوست داشتن جاذبه ای در دوست ،

که دوست را به دوست می برد.

عشق تملک معشوق است،

دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست.

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند،

دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد

ومیخواهد که همه ی دل ها آنچه را او از دوست

در خود دارد ،داشته باشند.

در عشق رقیب منفور است،

در دوست داشتن است که:

“هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند”

که حسد شاخصه ی عشق است

عشق معشوق را طعمه ی خویش میبیند

و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید

و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و

معشوق نیز منفور میگردد

دوست داشتن ایمان است و

ایمان یک روح مطلق است

یک ابدیت بی مرز است

از جنس این عالم نیست.”

“دکتر علی شریعتی”

فی حقیقه العشق

الف) تعطیلات!

خوشمان بیاید یا خوشمان نیاید، دوست داشته باشیم بشنویم یا دوست نداشته باشیم، باور بکنیم یا نکنیم،

حقیقت این است که عشق( دست‌کم در شکل کنونی آن) دال بر رابطه ای سراسر مذکر است.

رابطه ای نامتقارن و نامتوازن میان یک زن و یک مرد.

به گمانم مشخص است که از کدام عشق سخن می‌گویم،

همین عشقی که همه‌مان در اطلاق واژه « عشق » گاه همراه با پسوند و پیشوندهایی بر آن هم‌دل هستیم،

همین عشق معمولی که در «خیالپردازی‌های خوشباشانه» ما (معشوقه‌ها) از کودکی تا کهنسالی

به عنوان غیرمعمول‌ترین حادثه در زندگی در کانون توجه قرار دارد.

«معشوقه بودن» از رنگ‌ها و لباس‌ها و اسباب بازی های دوران کودکی

تا رویاهای صورتی دوران نوجوانی و دغدغه ‌های دوران جوانی، همه چیز ما را تحت الشعاع قرار داده است.

به همه چیزمان حد زده است: نحوه پوششمان، رفتارمان، گفتمارمان

اسم هایی که روی ما میگذارند(دختری می شناختم که نامش کرشمه بود)

و حتی چیزهایی که به آن فکر می‌‌کنیم و یا خیال میکنیم ارزش فکر کردن دارند.

و اما عشق خواه تحت تاثیر توطئه‌ای مذکر سازمان یافته باشد و خواه اینطور نباشد، در زندگی زنان محوریت دارد.

این رابطه آن‌چیزی است که با آمدنش منطق معطل می‌ماند و به‌قولی «عقل به تعطیلات می‌رود» .

آیا جز این است که محوریت عشق در زندگی زنان تعطیلاتی دائمی را برای عقل آنها به ارمغان آورده است

گرچه تصویر هیجان برانگیز از عشق هنوز جذابیت خود را برای مخاطبان داستان ها و فیلم ها حفظ کرده

اما در عالم واقع مخالفت های بسیاری را برانگیخته است.

نسل نو زنان، عمدتاً شامل زنان تحصیل‌کرده و ناراضی از شرایط، از «معشوقی خسته اند»

و نسل نو مردان هم با اعلام «مرگ مجنون» رسماً بیان می‌کنند که

دیگر مثل سابق دل و دماغ قهرمان بازی و خود را به آب و آتش‌زدن ندارند.

هر دو طرف به دنبال معقولیت و رابطه ای کم هزینه تر، پر دوام‌تر و البته با حفظ استقلال فردی بیشتر هستند

ب) خسته از معشوقی!

نمایش عشق دو بازیگر دارد: عاشق و معشوق، بطور سنتی، نقش اول متعلق به مرد و نقش دوم متعلق به زن است. عاشق مدام در حال تلاش و جستجو است. تب میکند، مریض میشود، میدود، زمین می‌خورد، برمیخیزد

و با زمین و زمان می‌جنگد، اگر هزاربار رانده شود، چه باک…دست از طلب ندارد

اما معشوق چه؟ معشوق در برج عاجی نشسته است که تلاش و تکاپو در شان او نیست.

او هم‌چون طاووسی است که فقط کافی است گاه و بیگاه تاج خود را بازکند و عاشق را دیوانه تر کند

و مجددا سرش را بلا بگیرد و اعتنایی به عاشق نداشته باشد.

جای معشوق جای امن است درحالیکه عاشق در میانه میدان به جانفشانی مشغول است.

نهایت فعلی که برخی معشوقها ممکن است از خود نشان دهند احتمالاً تحقیر و طعن و بدزبانی و راندن عاشق است.

اما حق این است که با زنان همیشه تعارف شده است،

گاهی به نظرم می رسد در جوامعی همچون جامعه ما انگار زن ها در رودربایستی مقابل این همه تعابیر زیبا گیر کرده اند.

آنان را برصدر اندرونی ها نشانده اند و به مثابه موجودی که

ذاتاً بدون انجام هیچ فعلی نیروی محرکه مردان واقع می شوند از آنها تجلیل شده است…

عاشق فعال و معشوق منفعل است…و آیا انفعال چیزی جز مردگی است؟

حتی سنگدلی و بی‌وفایی و بدزبانی منسوب به معشوق (اگر در واقع چنین چیزی وجود داشته باشد)

آیا چیزی جز پاسخ به پررویی و توقع بی‌جا و عاشق‌پیشگی آزاردهنده برخی مردان است؟…

عاشقان کشتگان معشوقند(به مجاز) معشوقان کشتگان عاشقان هستند(به حقیقت).

معشوقه‌هایی که نقشی در حد یک « جرقه » در زندگی عاشق دارند و دیگر هیچ

ج) مرگ مجنون!

چی‌اند این نرم تنان که سخت پوستان را به تسلیم وا می دارند؟

این چه هماوردی است که در مواجهه با او شمشیر تو از کتف ستبرت می افتد و پاهای استوارت به لرزه در می‌آید

و این همه در مقابل نرمی و تازگی که در برابر توست رخ می دهد…

آن همه یال و کوپال و غرش و فریاد همه رنگ می بازد

آن هم در پرتو وجود آن قد سرو و چشم شهلا و نرگس جادو و خم ابرو و لب لعل و خال سیاه و چاه زنخدان

من هم این افسانه ها را شنیده ام اما بر فرض حقیقت داشتن آنها میتوان اینطور تحلیل کرد که

با بیرون آمدن زنان از خانه‌ها ( خلاف میل بسیاری) زن دیگر آنچنان « مهجور » نیست که چنین « مشتاقی هایی » برانگیزد،

ضمن اینکه عقل نیز رشد یافته است و راحت‌تر میتواند نفس وحشی را مهار کند،

مردان ولو از ترس جریمه های حقیقی و حقوقی محتاط تر شده اند.

اینها همه ارمغان های(به قرائت برخی بلایای) مدرنیته هستند و همین باعث شده است که

در جهان واقع مردان نیز عشق را متعلق به گذشته و دوستی یا همان عشق تلطیف شده را مناسب اقتضائات زمان حال بدانند.

«عشق بیشتر سنتی و دوستی بیشتر مدرن است».

در مقام مقایسه عشق و دوستی همچون فلسفه های آلمانی و فلسفه های انگلیسی است.

عشق فرار از عقل است

این مثال آشنا را در نظر بگیرید:

زوجی که هنگام جوانی یا نوجوانی آتش عشقی میانشان افروخته شده است.

عاشق و معشوق جز همدیگر و خواستن هم و رسیدن به هم و غرق شدن در هم و…

هیچ نمی‌خواهند، به پند ناصحان دلسوز نه گوش می‌کنند و نه اهمیت می‌دهند.

آنها در حال تجربه ای زیبا و شور آفرین هستند.

در مقابل زوجی که در دوران پختگی و مستظهر به عقل ازدواج میکنند

چیزهای بسیاری را می‌سنجند و تجربه چیزی سردتر و میانمایه را از سر می‌گذراند.

این تجربه سرد گرچه شاید در ابتدای امر چیز چندان شور آفرین و دلچسبی نباشد

اما همچون پرهیز از خوردن غذاهای چرب و شیرین، برای داشتن یک زندگی معقول و سالم مفید به فایده تر است…

دیدن و خواندن تجربیات رمانتیک و عشق های پر سوز و گداز اگرچه شاید برای انسان مدرن هم جذاب باشد اما

در واقع او از تراکم محبت همچون ثروت و قدرت در یکجا احتراز میکند

و سعی میکند با توزیع و تعدیل عواطف بر معقولیت زندگی‌اش بیفزاید

د) عشق سالم :

عشق ویرانگر! کوتاه اشاره کنم که بسیاری فیلسوفان بر آنند که عشق و دوستی دوگونه به کلی متفاوت هستند.

به آن نشان که مردان با دیگر مردان دوست اند و نه با زنان.

در واقع بسیار فلاسفه جنبه‌های جنسی عشق را برهم زننده رابطه دوستی می دانند.

چرا که دوستی با درستکاری و نه با جبر و فشار(چنانکه عشق گاهی اینگونه است) گره‌خورده است.

برخی دیگر هم بر آنند که عشق و دوستی با یکدیگر سازگارند

و حتی دوستی با عشق جنسی هم همخوان است، به شرط آنکه دائر بر یک رابطه صادقانه و متوازن باشد.

اما در یک نگاه بسیار کلی می‌توان عشق را در نظریات فمینیستی

به دو گونه « عشق سالم » و « عشق ناسالم یا ویرانگر » تقسیم کرد.

به نظر همه فمینیست ها (اعم از رادیکال و محافظه‌کار) آنچه از گذشته تاکنون تحت عنوان عشق می شناختیم

در واقع مصداق عشق ناسالم است که ویرانگر، مخرب و نامتقارن است

و منجر به تحقیر و وابستگی یکجانبه و مخرب زن به مرد می‌شود.

و این ها همه در حالی است که این سرکوب در هاله ای از تقدس و زیبایی پوشیده شده است .

در مقابل «عشق سالم» – بنابه نظریات فمینیست ها- عشقی است که در آینده و تحت شرایط برابر روی خواهد داد.

زمانی که زنان و مردان رابطه‌هایی مبتنی بر دوستی و مشارکت با یکدیگر داشته باشند و نه ارتباطاتی بر مبنای اجبار، زور و سلطه.

به باور برخی فمینیست های رادیکال‌تر آن زمان زمانی خواهد بود که

کارکردهای مربوط به تفاوت های بیولوژیکی نیز از میان زنان و مردان رخت بربندد

زمانیکه به یک شخصیت انسانی فارغ از ملاحظات جنسیتی برسیم.

فمینیست ها امیدوار هستند با تصحیح و بازتعریف نگاه فرهنگی به روابط میان زنان و مردان

و زدودن کلیشه های فرهنگی و جنسیتی امکان دوستی های پایداری بین آنها بدون به میان کشیده شدن مسائل جنسی میسر شود.

توضیحات

بند ب برداشتی از مقاله «خسته از معشوقی» نوشته خانم محبوبه پاک نیا، در مدرسه.سال دوم.شماره ۳ اردیبهشت ۱۳۸۵. ص۶۴-۶۵

بند ج برداشتی از مقاله «مرگ مجنون» نوشته آقای مرتضی مردیها. همان.ص۳۴-۳۸

بند د برداشتی از «درباره آینده عشق: روسو و فمینیست های رادیکال» نوشته الیزابت رپاپورت ترجمه آقای آرش نراقی. همان. ص ۱۵-۲۱ و گفتگو با لیندا آلکوف در شماره ۳ نشریه مدرسه در مهر ۱۳۸۵

من عاشقم

اگر عاشق نیستی پس که هستی؟؟ لااقل عاشق خودت باش…

خیلی زیبا بود. زیباییش در همان لحظه اول تمام وجودم را تسخیر کرد.آن قدر زیبا بود که دلم نمی خواست حتی لحظه ای چشم از چشم هایش بردارم.چشم هایش آیینه زندگی بود.سرشار از صداقت و یکرنگی.

احساس می کردم که او لیاقت به دست آوردن همه چیز را دارد. احساس می کردم تمام دنیا و کائنات فقط به خاطر او در گردش و تکاپو هستند.

روح بزرگ و خدایی اش آنقدر زیبا و خواستنی بود که نه تنها من بلکه همه اطرافیان را به سوی خویش جذب می کرد.فقط کافی بود لبخند بزند.

اگر به خودش ایمان پیدا می کرد می توانست حتی کوه ها را هم جابه جا کند.در مقابل ایمان و اراده او هر کاری شدنی بود.همه جنبه های او برایم دوست داشتنی بود.آنقدر در کنار او بودن برایم لذت بخش بود که تمام غصه هایم را فراموش می کردم.در مقابل روح ملکوتی او حتی غم ها و غصه های بزرگ هم می توانست مثل یک امتحان ساده زندگی باشد.اصلا ارزش او بیش از آن بود که لحظه هایش را با ناراحتی های عادی روزمره ام غم انگیز کنم.

آغوش گرم و مهربان او می توانست پناه همه اطرافیانش باشد.روح یگانه و خلاق و بی انتهای او در قالب جسمی دوست داشتنی در این دنیا نمایان شده بود.

و این فرشته زمینی تمام وجودم را از عشق لبریز کرد و از آن زمان به بعد هر زمان که او را می بینم بر لبانم ‹‹ فتبارک الله احسن الخالقین›› جاری می شود. به نظر من او ارزشمندترین کسی است که هر روز در آیینه نصب شده به دیوار اتاقم می بینم.

آخر من عاشق کسی هستم که هر موقع در آیینه نگاه می کنـــــم با چشم هایش به من سلام می کند.

دوستت دارم ای فرشته زمینی